Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 9 / 2022

Επιστρέφοντας από διακοπές, είπα να δοκιμάσω επιτέλους τα Windows 11. Πήρα ένα laptop που έχω το οποίο δεν πολυχρησιμοποιώ και τσέκαρα αν θα μπορούσε να τα τρέξει. Θα μπορούσε. Το μόνο του θέμα ήταν το CPU (δηλαδή, το ότι η Microsoft θέλει να πουλήσει τα πιο καινούργια CPU). Έκανα, λοιπόν, κάποιες απαραίτητες ρυθμίσεις στα BIOS, κατέβασα ένα ISO των Windows 11, και το πέρασα στον σκληρό δίσκο.

Όταν είχα δει τα Windows 10, πριν από χρόνια, είχα σκεφτεί ότι είναι σίγουρα το καλύτερο λειτουργικό σύστημα που έχει φτιάξει η Microsoft. Και ακόμα έτσι μου φαίνεται.

Τα Windows 11, πολύ απλά, νομίζω ότι είναι πίσω από τα Windows 10 – τουλάχιστον, μέχρι στιγμής. Η εντύπωσή μου από αυτά δεν ήταν και τόσο καλή.

Κατά πρώτον, το σύστημα έκανε πολύ ώρα να εγκατασταθεί στον σκληρό δίσκο, ενώ τα Windows 10, όποτε τα έβαζα ύστερα από καθαρό format, φόρτωναν αμέσως σχεδόν.

Κατά δεύτερον, προέκυψε ένα πρόβλημα με το Windows Defender που μάλλον οφείλεται στην προσπάθειά μου να κάνω activation. Ενώ στην αρχή το Defender λειτουργούσε κανονικά, μετά ξαφνικά δεν είχα δικαίωμα να το αλλάξω σαν να μην ήμουν πλέον Admin του συστήματος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είχα χάσει, φαίνεται, γενικά τα δικαιώματα Admin, πράγμα που μου προκάλεσε πρόβλημα και όταν πήγα να φορτώσω ένα απλό πρόγραμμα που μετρά τη θερμοκρασία του CPU, το CoreTemp. Τα Windows 11 μού έγραφαν ότι δεν έχω «δικαίωμα» να κάνω τέτοιο έλεγχο. Τελικά, έπρεπε να κάνω reset για να διορθωθεί όλο αυτό το πρόβλημα. «Reset» στα Windows 11 σημαίνει ότι κάνουν, από μόνα τους, install ξανά χωρίς να σβήσουν τα αρχεία σου. Σβήνουν, όμως, όλα σου τα προγράμματα (αναμενόμενα), αλλά ευτυχώς δεν είχα πολλά. Το θέμα είναι ότι όση ώρα κάνει το καθαρό install, ε, τόση κάνει και το reset... (Ευτυχώς, δεν καθόμουν να περιμένω αλλά έγραφα εκείνη την ώρα.) Όλο αυτό μού φάνηκε σαν ένα γιγάντιο bug του συστήματος.

Επίσης, ύστερα από shut down του υπολογιστή, τα Windows 11 αργούν περισσότερο να ξεκινήσουν σε σχέση με τα Windows 10. Όχι μεγάλη διαφορά αλλά αισθητή.

Εκτός από τα παραπάνω, ούτε η εμφάνιση των Windows 11 μού αρέσει. Έχουν κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια να τα κάνουν εντυπωσιακά που απλά αποτυχαίνουν. Από πού ν’αρχίσω; Θ’αρχίσω με το χαζό look με τις υποχρεωτικά στρογγυλεμένες γωνίες σε όλα τα παράθυρα. Θες δε θες, πρέπει να είναι στρογγυλεμένες· το σύστημα δεν σου δίνει άλλη επιλογή. Αν ψάξεις στο internet, μπορείς να βρεις έναν τύπο που έχει χακάρει ένα dll και κάνει πάλι τις γωνίες γωνίες· όμως τα ίδια τα Windows 11 δεν σου δίνουν αυτή την επιλογή: και είναι απαράδεκτο. Το αν οι γωνίες των παραθύρων θα είναι στρογγυλεμένες είναι διακοσμητικό στοιχείο, γαμώτο. Είναι κάτι που μπορεί να το φτιάξεις εσύ, άμα θες, με ένα script της AutoHotKey ή κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να είναι βασικό – και, μάλιστα, υποχρεωτικό! – feature του λειτουργικού συστήματος. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρέσουν και τόσο.

Ούτε το taskbar μού αρέσει έτσι όπως το έχουν κάνει. Και δεν μπορείς καν να το μικρύνεις εκτός αν κάνεις ένα χακάρισμα στο Registry, όμως και πάλι δεν είναι αρκετά καλό: μικραίνουν τα εικονίδια αλλά η ώρα και η ημερομηνία και η γλώσσα από την άλλη μεριά κόβονται στη μέση! Και δεν υπάρχει επιλογή να δείχνει μόνο την ώρα χωρίς να δείχνει την ημερομηνία (ώστε να είναι λίγο πιο μαζεμένο). Γενικά, οι επιλογές για το πώς θες να φαίνεται το taskbar είναι τραγικά λίγες. Είναι σχεδόν τελείως φιξαρισμένο, σαν να σου λέει «αυτό είναι κι άμα γουστάρεις». Όπως και οι στρογγυλεμένες γωνίες.

Το ίδιο ισχύει και για τα ειδικά εφέ του συστήματος. Ακόμα και το message box πρέπει να βγαίνει με fancy τρόπο σαν να έρχεται από το βάθος. Αν είναι δυνατόν! Εντάξει, ένα message box είναι· τι ειδικά εφέ χρειάζεται πια;

Γενικά, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες επιλογές για customization, και αυτό είναι τραγικό. Τα Windows 10 μπορούσες να τα κάνεις να φαίνονται όπως θέλεις: χρώματα, εικονίδια, animation ή μη, τα πάντα. Τα Windows 11 είναι «πακετό» – πάρ’ το όπως είναι και φύγε.

Ένα καλό λειτουργικό σύστημα, όμως, δεν είναι έτσι. Σε αφήνει εσύ να το ρυθμίσεις όπως θες· δεν σου επιβάλλει την εμφάνισή του και τη λειτουργία του.

Έχω την εντύπωση πως τα Windows 11 απευθύνονται σε μια γενιά χρηστών smartphone και θέλουν να είναι «φιλικά προς την οικογένεια», με κουμπάκια που όλο χοροπηδάνε, όπως συνηθίζεται τελευταία στα smartphone.

Και, εντάξει, ας υπάρχει αυτό το καραγκιοζιλίκι ως default style, αλλά όχι και να μη μπορείς να το αλλάξεις.

Και γι’αυτό το λειτουργικό σύστημα η Microsoft προσπαθεί να εξαναγκάσει τον κόσμο να πάει να αγοράσει καινούργιους υπολογιστές με καινούργια CPU τα οποία δεν προσφέρουν και κάτι το πολύ καλύτερο από τα λίγο παλιότερα CPU (εκτός, ίσως, αν σε ενδιαφέρουν τα παιχνίδια τελευταίας τεχνολογίας – αλλά αυτό δεν το ξέρω και τόσο καλά, γιατί δεν με ενδιαφέρουν τα παιχνίδια τελευταίας τεχνολογίας).

Προσωπικά, θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ τα Windows 10 μέχρι που ο κόμπος να φτάσει σχεδόν στο χτένι και να πρέπει να τα αλλάξω. Κι όταν θα τα αλλάξω θα το κάνω για τα συστήματα που συνδέω στο internet (γιατί πλέον θα είναι θέμα ασφαλείας αφού τα Windows 10 δεν θα παίρνουν updates). Τα συστήματα που έχω για προσωπική χρήση και κάνω τις βασικές μου δουλειές (και ποτέ δεν τα συνδέω με το internet) θα συνεχίσουν να τρέχουν Windows 10.

Και ελπίζω ότι κάποια στιγμή, κάνοντας updates, η Microsoft θα καταλάβει τις ανοησίες που έχει κάνει και θα φτιάξει τα Windows 11 ώστε να έχουν λιγότερα bugs και περισσότερες επιλογές για το πώς θέλεις ΕΣΥ να είναι η εμπειρία σου όταν μεταχειρίζεσαι ένα σύστημα.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]